Lof & Zotheid

Met het openen van de deuren van de Zindering was de tweede DinezPluz van 2007 een feit. Mogelijk verschilde het ontsluiten van het restaurant niet veel van de voorgaande edities, maar ditmaal stond de gasten heel wat Lof & Zotheid te wachten.

Tekst: Merijn Schipper

Dichter Alexis de Roode, presentator van de avond, had een narrenkap opgezet en met elke pas die hij zette, klingelden de belletjes die om zijn schouders hingen. Als de zotheid zelve stapte hij het podium op, zwaaide heen en weer met een van Erasmus' meest gewaardeerde werken en las er enkele passages uit voor. Hij prees alle vormen' van de zotheid, beschimpte de artiesten, de organisatoren en lest best, zelfs het hooggeëerd publiek, maar op een dermate schertsende wijze dat ieder het – gelukkig – voor zoete koek nam.
De ter gelegenheid aangetrokken dichters die tussen de culinaire gangen door voordroegen, vormden een bont gezelschap. De 'light verse' dichter Quirien van Haelen was sterk in zijn toegankelijkheid. Dat kan nog wel eens naar een voorspelbare saaiheid hangen maar dat niveau haalde deze, iet wat op Johnny Bravo gelijkende zuiderling gelukkig niet. Hij wist de lachers van het het publiek met de meest uiteenlopende kwinkslagen weet los te krijgen. Zeker vermakelijk. http://www.quirien.com/

De duodichteressen Kila & Babsie zorgden voor wat meer diepgang. De twee zijn net middelbare school af, maar hun presentatie was authentiek en stond als een huis. Met name was het de vorm die interessant was. Hij kan wellicht het beste geduid worden als 'stereopoëzie' en doet denken aan de gedichten voor twee stemmen uit De zon en de wereld van Arjen Duinker (Meulenhoff, 2003), al hebben Kila & Babsie een duidelijk eigen geluid. Bovendien, waar men doorgaans in de poëziewereld op podia slechts monodieën tegenkomt, is zoiets wel verfrissend. Als luisteraar lijk je veel meer te worden betrokken op het gedicht. Wie van beiden heeft de rode draad in het gedicht, wat is de betekenis van een bijval van een van beiden en waarom overlappen bepaalde zinnen elkaar? Zeg het maar...

Rodhan Al Galidi vormde het sluitstuk in de line-up van de dichters. Dat zijn unieke poëzie gewaardeerd werd, bleek wel uit het grote tekort aan voorradige bundels in het kraampje van Savanah Bay. De herfst van Zorro (Meulenhoff/Mantau 2006) was in een knipoog uitverkocht. Wie schrijft die blijft!” Zo opende de Irakese uitgeprocedeerde 'Nederlandse' schrijver/dichter zijn voordracht. Hij leidde zijn gedichten vaak anekdotisch in en droeg voor in het Nederlands en Arabisch. Het publiek was vanaf het begin af aan gebiologeerd. http://www.algalidi.com/

De welbekende Frank Groothof sloot de avond af met een voordracht van allerlei nagenoeg overleden dichters. Coos Netebeem, (een pseudoniem van Drs. P), de levende uitzondering op de regel, 'was te leuk om te laten liggen' aldus de geestige Groothof. Naast Drs. P passeerden ondermeer Daan Zonderland, C.B. Vaandrager, Kees Stip en Godfried Bohmans de revue. Erg komisch waren ook de vele variaties op het gedicht 'Sonnet V' van Willem Kloos 'Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten'... http://www.frankgroothof.nl/

De muzikale entre'acte van het culturele programma werd verzorgd door zangeres Anna van Veen en pianist Menno Theunissen. De vele liefdesliedjes die ze ten gehore brachten, bleven niet slechts bij een vocale verheffing, ook hun acte de présence was bewonderenswaardig. Twee liedjes waren in het bijzonder toepasselijk bij deze activiteit van het Poëziecircus. Het waren vertolkingen van gedichten van Judith Herzberg en de Zuid-Afrikaanse Astrid Jonker. Samen met de naar poëzie neigende teksten van de meeste andere nummers, zorgden ze voor een welkome aanvulling op de avond.

Het diner was tongstrelend. Lof voert hierbij de boventoon, bijvoorbeeld in een heerlijke voorgerecht met Hollandse garnaaltjes. Werkelijk zalig waren de malse lamskoteletjes van het hoofdgerecht, iets dat naar verluid ook gold voor de vegetarische dis. Het toetje was zinnenprikkelend. Al met al een bijzonder geslaagde avond.